We zijn een jaar verder. Een jaar zonder. De tijd vloog een jaar voorbij. Hij ging niet echt langzamer. Hij ging ook niet sneller. Hij ging gewoon voorbij. Waar ik zelf toch meer dan eens bleef stilstaan. Zeker nu met de herinneringen die langs kwamen op sociale media. We zijn een jaar verder zonder hem. Eigenlijk zijn we veel langer verder. Ik schreef deze blog in januari 2025, het is nu november 2025. En dat vliegen is nog steeds hetzelfde.
De tijd vloog een jaar voorbij
Op een of andere manier blijven datums me bij. Op mijn verjaardag kwam het slechte nieuws. Dit jaar dacht ik ‘de tijd vloog een jaar voorbij’. Toch nog. Want ik was er van overtuigd dat 2024 eeuwig zou duren. Maar dat was niet zo. De wereld draait door, terwijl je zelf toch wat stil staat. En hoewel het niet altijd op de voorgrond aanwezig is, die rauwe rouw, vliegt het me soms wel aan. Wat zou ik dan graag nog dingen delen. Maar dat kan niet.
We zijn nu al weer bijna nog een jaar verder. Het is inmiddels november. We maken grapjes, we vieren mijlpalen en we hebben lief. We gaan door. We missen natuurlijk ook wel eens, maar het nieuwe normaal is er ook wel. Dat wat ik hoopte en mijn kinderen vertelde is werkelijkheid. Hoewel dat toen nog een stille hoop was is het nu ‘bewezen’. Voor ons gezin in elk geval. Natuurlijk wordt opa gemist. Maar het nieuwe normaal, zonder opa, mag er ook zijn.
Had de hemel maar een telefoonlijn
Ik kwam eind vorig week een liedje tegen. Het is niet helemaal van toepassing, maar vond hem wel mooi. Vooral de ‘had de hemel maar een telefoonlijn’. Want de tijd vloog een jaar voorbij, dat zeker. Maar soms ben ik stil blijven staan. Zou ik nog zo graag iets delen. Een mooie Bijbel die ik kocht, een dagboek dat ik kreeg. Of hoe het met de kinderen gaat. Anderen zijn al verder. Maar voor mij, en ons als gezin ook wel, zijn er momenten dat het weer aangrijpt.
En toch vliegt ook dan de tijd weer voorbij. Ik schreef dit met de intentie het te delen met jou. En toen kwam het leven. We zijn nu zo veel verder. Hebben weer zo veel meegemaakt. Een prachtige vakantie in Egypte, bezoekjes aan de dierentuin en museums en een operatie van mij die ik zo lang al wilde. Waar ik het met hem nog over had gehad. Het is nu gebeurd, het is gelukt en we krabbelen steeds verder op. Wat had ik dat graag willen delen. Het klopt wat ik schrijf. Al wordt de rauwe rouw ook steeds minder.
Iedereen ervaart rouw op zijn manier
Ik heb wel eens gezegt, het zou zo fijn zijn als iemand je verteld wat je moet doen. De tijd gaat verder. De tijd vloog een jaar voorbij en zelfs nog meer. Maar omdat iedereen rouw op een andere manier beleeft zit iedereen in andere fases. Het grijpt iedereen op een ander moment weer aan. En sommigen willen helemaal niet zo graag wat delen daarover en doen het liever zelf. Alleen. En alles is goed, dat zeker. Want er is niet een manier om te rouwen. Maar wat zou het soms makkelijk zijn als er een pad was dat je kon volgen en dat het daarna weer oké was. Dat je weet wat te doen en dat samen doet. Allemaal. Maar dat is niet en dat zal ook nooit zijn.
Wat hebben we dit jaar gedaan
De tijd vloog voorbij en we hebben na die eerste maanden van het jaar ook wel echt veel leuke dingen mogen doen.
- We zijn wezen zwemmen met de kinderen, dat was nog een verjaardagscadeautje van opa voor onze dochter.
- We hebben een museumkaart gekocht en zijn al naar veel mooie museums geweest. Deze hebben we ook al weer verlengt inmiddels.
- We zijn op vakantie geweest, een nachtje naar de efteling en naar preston palace. En inmiddels naar Egypte, weer naar de efteling en een nachtje in een hotel.
- Uit eten met de kinderen, daar genieten ze zo van!
- Het kampioenschap van PSV gevierd. En nog een keer gevierd!
- We hebben wat klusjes thuis aangepakt. Zodat het echt af is. En toen een rommel gemaakt zodat we nu eigenlijk moeten opruimen.
De lessen die ik meeneem
Ik heb toch ook wat lessen geleerd het afgelopen jaar. Want voor jou geldt waarschijnlijk ook dat de tijd voorbij vliegt. Maar morgen is je niet gegeven. Het is je niet beloofd en/of verteld hoe lang je nog kunt doen wat je altijd doet. Dus geniet vandaag. Wacht niet tot je pensioen. Want wie heeft je beloofd dat je dat zult halen? Werk om te leven, leef niet om te werken. Het leven heeft zo veel meer te bieden. Het kan echt super gaaf zijn, met prachtige herinneringen. Maak die! Is het niet voor jezelf, dan voor je nabestaanden. Want wanneer jij er niet meer bent zijn de herinneringen de verhalen die verteld gaan worden. En zet toch ook wat op papier over jouw afscheid. Zodat je familie dat niet hoeft te beslissen op een moment van intens verdriet en rauwe rouw.
De tijd vloog voorbij. Gelukkig. Dat is niet veranderd.
