Nelkse Vink – Jonker vroeg eind 2025 wie samen het boek meidenmoeders – Wat wil je doorgeven aan je dochter? wilde gaan lezen. Daar kwamen, zoals ze in januari 2026 schrijft, veel reacties op. En dat snap ik, want samen lezen is best wel heel fijn. Dus ik doe mee, ondanks dat ik hem al gelezen heb. Ik ben net als Nelske deel van tempo team – lekker snel en door. Handig met een grote stapel recensie exemplaren. Maar het boek vraagt om rust en een langzamer tempo. Elke maand schrijf ik over het hoofdstuk wat me opvalt en wat me aanspreekt of misschien wel triggert. Dus daar gaan we, doe je mee?
Fijne aanmoedigingen
De recensie van Meidenmoeders – Wat wil je doorgeven aan je dochter? Lees in je in dit artikel. Handig wanneer je het boek nog niet hebt en er graag wat meer over wilt weten. In de artikelen die komen zal ik steeds een hoofdstuk behandelen, maar ook bij Nelske op haar instagrampagina kun je hier meer over lezen. Ik zou het ook heel waardevol vinden jouw mening te lezen onder dit artikel. Altijd natuurlijk, maar een boek samen lezen heeft toch wel echt een meerwaarde. Dus reageer zeker als je dat prettig vind en wilt. Ik lees het altijd!
Belangrijke links voordat we starten met hoofdstuk 2:
Terugkeren naar waar je vandaan komt
Het tweede hoofdstuk van meidenmoeders gaat over terugkeren naar waar je vandaan komt. Het gezin waar je in bent opgegroeid. De opvoeding die je hebt gehad. Wat je als prettig hebt ervaren of wat je juist hebt gemist. Een hoofdstuk met diepgang, misschien voor jou zelfs wel verdriet. Een hoofdstuk dat zeker even de tijd nodig heeft om te landen. Wat voor mijzelf een aantal ‘aha’ momenten heeft gehad. En in combinatie met andere informatie zorgt voor een ‘oh dat zou ik dus graag anders doen’. Want we willen ten diepste allemaal een veilige omgeving voor onze kinderen om in op te groeien. Naar onze beste kunnen, met ongetwijfeld fouten. Waar we leren, vallen en weer opstaan.
Wat trok mijn aandacht
Het duurde even voordat ik deze maand de tijd nam om het hoofdstuk Terugkeren naar waar je vandaan komt ging lezen. Waarom weet ik eigenlijk niet. Het past namelijk wel bij de reis die ik samen met mijn gezin ben ingegaan. Of heb ingezet eigenlijk. Maar goed, het duurde dus even. En dan is Februari ook nogal een korte maand. Er zijn heel veel punten die me opvielen. Ik raad je zeker aan het boek te lezen. Vaker kwam ik online tegen dat we uit het verleden zaken door kunnen geven. Uit je opvoeding, uit de opvoeding van je ouders en wat je meegemaakt hebt. Niet alles is goed daarin en sommige dingen zou je niet door willen geven. Het is goed daar naar te kijken.
We kunnen stil staan bij wat er is gebeurd in ons leven. We mogen ook bidden en de Heilige Geest vragen ons te laten zien waar nog pijn, moeite en verdriet zit. Dat Hij ons openbaart waar we los mogen laten omdat het niet van ons is. Zodat we onze dochter, onze kinderen, vrij daarvan mogen opvoeden. Dat ze weten dat ze een geliefd kind van God zijn. Dit mogen we ook uitspreken (juist ook wanneer ze niet lijken te luisteren, want ze horen ongemerkt heel veel en woorden hebben enorm veel kracht). Ik zou het liefst natuurlijk het hele hoofdstuk met je delen, maar dat kan niet. Dus deel ik de volgende 3 zinnen met je. Voor de rest raad ik je aan dit boek te kopen: Meidenmoeders.
- We krijgen van God als kinderen de taak om eerbied te hebben voor onze ouders. Maar ouders krijgen ook een taak. We moeten als ouders onze kinderen goed behandelen en zo opvoeden dat ze God leren volgen en liefhebben.
- De ouder-kindrelatie is de meest fundamentele relatie die er bestaat. Een unieke band die veel invloed heeft en nooit helemaal volledig verdwijnt. Ook niet wanneer je het contact met je ouders verbreekt. Dat voelt toch best als een zware en enorm belangrijke taak die ik zeker niet fout wil doen.
- We doen dit als kinderen om ouders te plezieren, om goedkeuring te krijgen. Dit kan ook later in ons volwassen leven nog voortsudderen. Je kunt daardoor klem komen te zitten. Je wilt dan als volwassene met jouw gedrag antwoord proberen te geven op de wens van je ouders.
Wat eigen punten die ik graag met je deel
Wat ik zelf ook een mooie vind is ‘agree to disagree’. We mogen het soms ook gewoon niet met elkaar eens zijn. Dat doet niets af aan het feit dat je iemand heel leuk, lief en aardig kunt vinden. We hebben zelf ook een gezinsplan gemaakt naar aanleiding van coaching die ik volgde (bij Ilonka, ze trekt dan ongeveer 2 maanden met je op en je hebt 4x een 1 op 1 afspraak met haar). Het helpt om zaken op te schrijven en daar naar terug te verwijzen. Afspraken die gelden binnen je gezin. Wat ik zelf ook waardevol vind is het feit dat je samen in een huis woont en daar dan ook samen verantwoordelijk voor bent. Niet alleen wij als ouders, maar ook kinderen. Hoe kunnen we onze kinderen leren wat ze moeten doen in het huishouden als we ze niet meenemen en onderwijzen? Terugkeren naar waar je vandaan komt kan ook zorgen dat je zaken meeneemt of juist anders doet omdat jij dit gemist hebt.
Waar kom jij vandaan?
Hoewel we er natuurlijk wel eens bij stil staan, toch niet zo diep als het hoofdstuk terugkeren naar waar je vandaan komt. Meer dat we de verschillen opmerken die ik en mijn man zien. De schoenen die we bij ons thuis altijd gewoon aan hielden in huis en bij mijn man altijd uit gedaan werden. Het aanspreken van zijn oma met U, waarbij ik mijn oma aansprak met je. Waar we bij ons de kerstdagen altijd met mijn familie vierden en we nu zelf ook een dag hebben dat we nergens heen gaan. Dat betekend ook dat we keuzes maken en niet elk jaar bij de familie aanwezig zijn. Eigenlijk kleine dingen, die welk belangrijk zijn. Die je meer vertellen over waar je vandaan komt.
Phoe, ik vond dit hoofdstuk toch wat zwaar. Niet vervelend zwaar, maar je bent toch bewust bezig met terug kijken. En ik kwam dan tot de conclusie dat ik helemaal niet zo heel veel meer (bewust) weet. Of mijn geheugen me nu in de steek laat of dat ik het gewoon niet opgeslagen heb weet ik niet. Het maakt ook dat ik mijn jeugd als prima heb ervaren denk ik. Omdat ik toch niet zo veel meer weet. Maakt het dus ergens ook wel makkelijk. Ik denk dat we als ouders allemaal ons best doen. Naar ons beste vermogen. Dat het niet allemaal het beste voor onze kinderen zal blijken te zijn is misschien wel een gegeven dat we mogen accepteren. We kunnen alleen wel ons best doen om het beste eruit te halen voor onze kinderen. Lasten uit het verleden te doorbreken, niet generatie op generatie doorgeven daarvan.
Hoe kijk jij aan tegen het onderzoeken van je verleden en de invloed daarvan op het heden en jouw rol als ouder?
